Odzyskiwanieodszkodowan.pl Oferta Zadośćuczynienie

• 
• 
• 
• 
• 
• 

ZADOŚĆUCZYNIENIE

Od 2 lat funkcjonuje „zadośćuczynienie po śmierci bliskiej osoby”,  nie wiele osób z tego korzysta, choć mogą to być pieniądze, które mogą się Państwu przydać.

Co to takiego zadośćuczynienie?

Zadośćuczynienie jest to świadczenie rekompensujące szkodę niemajątkową czyli krzywdę , ból i cierpienie po stracie najbliższego członka rodziny. Mówiąc mniej prawniczym językiem jest materialną rekompensatą wyrażoną w pieniądzu. Podstawową różnicą pomiędzy odszkodowaniem a zadośćuczynieniem jest to, że zadośćuczynienie nie jest związane z odzyskaniem kosztów.

Zadośćuczynienie może być przyznane poszkodowanemu tylko w wypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie. Jest nim m.in. przepis art. 445 k.c., który przewiduje przyznanie poszkodowanemu zadośćuczynienie w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia.

Celem zadośćuczynienia jest kompensata cierpień fizycznych i psychicznych. Roszczenie o zadośćuczynienie przysługuje jedynie osobie, przeciwko której było skierowane zdarzenie określone jako czyn niedozwolony (tak SN w orzeczeniu z dn. 13.10.1987r., IV CR 266/87, OSNCP 1989/9, poz.142). I tak na przykład, nie może wystąpić z roszczeniem o zadośćuczynienie matka dziecka, która niewątpliwie przeżywa wstrząs psychiczny w związku z kalectwem dziecka, które doznało obrażeń ciała na skutek wypadku komunikacyjnego. W tym przypadku osobą bezpośrednio poszkodowaną jest dziecko i tylko jemu przysługuje roszczenie o odszkodowanie. Zgodnie z treścią przepisu art. 445 § 1 k.c.: w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W sytuacji, kiedy w wypadku komunikacyjnym poszkodowany traci życie, osobami, które mogą ubiegać się o zadośćuczynienie po śmierci osoby bliskiej są wówczas członkowie rodziny- osoby mocno z nią związane emocjonalnie.

Zadośćuczynienie powinno uwzględniać wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne doznane już przez poszkodowanego, jak i te, które będzie odczuwać on w przyszłości. SN orzekł w swoim orzeczeniu z dn. 21.11.1967 r., OSPiKA 1968, poz. 234: Nie wystarczy wzięcie pod uwagę tylko szkody niemajątkowej w postaci cierpień fizycznych i psychicznych, jakich poszkodowany doznał do chwili zamknięcia rozprawy. Sędzia powinien uwzględnić także przyszłą krzywdę poszkodowanego, jeżeli da się ją przewidzieć z dużym stopniem prawdopodobieństwa.